born 1977, Lisbon.

upcoming

3rd November 2017
Concert 
duo with Filipe Felizardo, 

Casa da Cultura, Setúbal, 22h
Rua Detrás da Guarda, n.os 26 a 34
2900-347 Setúbal




27th October 2017
Concert and Release of LP "Cai Bem" from Tanuki Records
with Manuel Mota, David Maranha and Manuel Abras, 22h

Galeria Zé dos Bois
Rua da Barroca, no 59
1200-049 Lisboa Portugal
t. + 351 213 430 205




19th October 2017
a Review from Cai Bem by Frans de Waard, Vital Weekly:


DAVID MARANHA - CAI BEM (LP by Tanuki Records)

For the first time Tanuki Records from Brussels release a full length LP and for this they have one or
two new pieces by David Maranha; it depends if you think of a record as two sides of one piece split in
two. With this one it is no doubt the latter. He’s best known as an organ player with some exciting loud
minimal music, but I first heard him with the more delicate Portuguese group Osso Exotico. For this
new album Maranha takes note of Gavin Bryars who said it is good to refresh what you are doing and
go back to the beginning, and switch roles. So the organ player Maranha plays drums here, Margarida
Garcia organ (normally bass), Manuel Mota on bass (guitar) and Miguel Abras on ‘multi-track magnetic
cassette tape deck, voice and shruti box’ (I have no idea what his usual instrument is). I gather they
convened together and tape was switched on and they started playing, on in a single day (but perhaps
not in a single session). Maranha later spend a few days in mixing this material. There is throughout a
sort of drone thing going on, maybe on the large stabs of the organ, whereas the other instruments,
bass and drums foremost, are in a free improvised music, going about, whereas the role of Abras is f
reer than that; he provides some of the weirdo sounds (high pitched, slowed down voices) that float as
in free space through these two sides. The drums sound a bit far away and I am not sure if that is an
intentional decision from Maranha or not. The mood is quite dark and obscured; like rolling thunder
sounded in the distance at night. It is also a bit noisy I guess with that piercing tone lingering on
somewhere, and it made me wonder if noise is the original background of Maranha. If so, I didn’t know.
This is not really music to aim and please, I think, but something of a well-orchestrated nightmare.
Like musicians, music lovers should also be willing to refresh and rethink and embrace something
new. This is good place to do that if you want to hear Maranha doing something out of the ordinary
and yet fitting perfectly. (FdW)
––– Address: https://tanukirecords.bandcamp.com




 


18th October 2017
Concert 
duo with Filipe Felizardo, 22h

Galeria Zé dos Bois
Rua da Barroca, no 59
1200-049 Lisboa Portugal
t. + 351 213 430 205



  

12th September 2017
Out now:

Earth Rundown

Cassette
Duo of myself on Bass with Manuel Mota on guitar 
Sloow Tapes, Brussels, Belgium  
http://sloowtapes.blogspot.pt/2017/09/margarida-garcia-and-manuel-mota.html




10 September 2017
out now:

Cai Bem

LP
with Manuel Mota, David Maranha and Manuel Abras
Tanuki Records #28, Brussels, Belgium 




 




6th August 2017
A review (in Dutch) from last weekend's performances:

Kippenvel en symbiose
Graindelavoix, het vocaal gezelschap van en rond Björn Schmelzer, presenteert eeuwenoude vocale muziek in een hedendaagse context. Ze waren twee jaar geleden al te gast opn TAZ en lieten toen een onuitwisbare indruk na.
Hun nieuwste productie gaat over slaap, of liever over het gebrek daaraan, de verstoorde of de uitgestelde slaap. And underneath the everlasting arms is een soort archeologiche vertelling over de slapeloosheid, met de Completen – het allerlaatste getijdengebed van de dag – als rode draad. Die gebedsgezangen (polyfonieën van Josquin, Gombert, Sheppard en Lassus) werden door Schmelzer verweven met ’incantaties’ van schrijver Samuel Beckett, zelf een notoire slapeloze ziel.
Graindelavoix focust niet op de historische reproductie van oude muziek, maar zet intensiteit en beleving centraal. Geen klassieke kooropstelling dus in de Petrus en Pauluskerk. Het publiek zit, ligt en leunt verspreid over de ruimte. Dat maakt niet iedereen even blij, stellen we vast wanneer een dame naast ons op het tapijt ploft en “hier ben ik echt te oud voor” mompelt.
De hedendaagse en vernieuwende visie op polyfonie van het gezelschap kan ook een jong publiek bekoren. We zien bijna evenveel sneakers en hoodies als keurige veterschoenen. De zangers bewegen zich doorheen de kerk en tonen zich vanuit verschillende invalshoeken, nu eens schaars bijgelicht door een sober, maar warm peertje, dan weer nauwelijks zichtbaar in het donker. Het lichtspel is uitgepuurd, de dramaturgie sober en afgemeten, waardoor de zangers alle ruimte krijgen. Ze bewegen ritmisch langs en door elkaar, soms schijnbaar ritueel rondjes draaiend onder het zachte schijnsel van een enkele lamp.

Maar misschien doet dat er allemaal weinig toe. Je kan geen flauw idee hebben wie Beckett was, lak hebben aan oude en polyfonische muziek, een hekel hebben aan kerken en gebeden en toch diep geraakt en bewogen worden door Graindelavoix. Wat er echt toe doet en waarom je ooit een performance van dit gezelschap moet gezien hebben is dit: hoe een stem fragiel maar zelfzeker lijkt op te stijgen en aan te zwellen, waarop een andere stem naadloos inhaakt, en nog een, en nog een, tot een krachtig nieuw en gelaagd geluid de ruimte en je bewustzijn vult. Hoe de blik van een zanger die van een andere grijpt en ze intens gelukkig glimlachend naar elkaar zingen, als in een uniek moment van symbiose. Dat je bij momenten geen idee hebt wat er gezongen of gedeclameerd wordt, maar desalniettemin tot in elke vezel ontroerd raakt. (Bieke Purnelle)


http://theateraanzee.be/nl/tazette/detail/kippenvel-en-symbiose


 

3rd and 4th of August 2017 
I will be working in Oostende with Graindelavoix 
on the polyphony/Beckett production 
"AND UNDERNEATH THE EVERLASTING ARMS" 
for the Theater Aan Zee Festival. Performances start at 10pm.